|
انا لله وانا الیه راجعون
نه خری آمد نه خری رفت، بله درست حدس زدید از تشییع جنازه مادر بزرگم می
ایم
چه زنی چه شیر زنی چه..........
هرچه بگویم، چه بگویم؟ که خودش چه شیرین
در فشانی می کرد، زبان حالش بود و ورد کلامش:
تشییع علوی تشییع رسم است و تشییع صفوی تشییع اسم.
تشییع علوی تشییع انسانیت است و تشییع صفوی تشییع قومیت.
باید بسرایم، مرثیه و ماتم عظمی را، که پنهان در قلب مجروح من است، چگونه
به عالم بیان حاضر و عارض شوم مکنونات قلبی، که درنگی پیش خود به چشم
خویشتن دید که جانش (چون فشنگی) می رود.
شعری خواهم سرود:
هر که آمد عمارتی نو ساخت رفت و منزل به دیگری پرداخت
این شعر تمام فضای کوچک ذهن بزرگم را پوشانده به سیاهی الام، ولی فی
الحال مجالی برای افکار پوچ و حزن و اندوه نیست، من به حب نسبیت با او
و قومیت با او فراموش کنم نجات انسانیت میسر از او را؟
رسمش که دهشتی بود گذارم و اسمش که بی بی مشتی بود بردارم؟حاشا و کلا
طرح ضربتی اشتغال شپش های ساکن به اسفل سافلین جیبمان را با حفظ سمت به مشغله قاب بازی عمیلیاتی می کنیم می دانید که غدار زمانیست .
فرمودید مظنه خانه مرحومه مغفوره تازه در گذشته کذا چند است ؟
|
