سلام به دوستان خوبم. از اونجایی که من تو زندگی شخصی و اجتماعیم معمولا چیزی از خودم نداشتمو بیشتر نگاه به دست اینو اون میکردم ببینم چی مده یا با چی میشه تو جمع بچه ها کلاس گذاشتو همشونو جمع کرد تا درباره چیز جدیدی که داری توضیح بدی میخوام یه خاطره براتون بنویسم.

چند وقتی بود که نقلو نبات مجالس گپ بچه های مایه دار دبیرستان اندیشه والکمن سونی بود. منم که مثل همیشه مجبور بودم تو اینجور گردهماییا یا سوت بزنم یا ناخونامو بجوم تصمیم گرفتم دیگه کم نیارمو با کارو تلاش پولامو جمع کنمو یه خوبشو بخرم تا از زیر اون همه فشار روحی و روانی بیرون بیام.

یه کم طول کشید ولی بالاخره خریدمش. حالا فقط باید بچه ها رو دور هم جمع میکردم تا نشونشون بدم. این کارم خیلی ساده نبود چون تقریبا همشون دانشگاه قبول شده بودنو هرکدوم تو یه شهر. یه جمعه ی وسط تعطیلات بین دو ترم چند تای رو که هنوز رابطه داشتیم پیدا کردمو قرار کوهنوردی گذاشتیم. یه نوارم (که نمیدونم بوریس ویلیس بود یاکریستف دیبرگر) از یه بچه ژیگولای محل گرفتم گذاشتم روشو به نزدیکیاشون که رسیدم هدفونارو کردم تو گوشمو صدارو تا آخر باز کردم. مغزم داشت میترکید ولی تحمل کردم. هد زنانو کله زنان با همشون روبوسی کردم بعدم یه جوری که توجه همه جلب بشه کاپشنمو زدم کنارو خاموشش کردم. ولی هیچکس هواسش به من نبود چون فرزاد و مثل همیشه به تبع اون مجتبی داشتن درباره خرید تازشون که بعدا فهمیدم ام پی فور اپل با سی گیگ حافظه (تقریبا ۶۰۰تا نوار کاست) بوده صحبت میکردن!! آروم سیستمو جمع کردم گذاشتم تو جیبم. همش خودخوری میکردم که وای من با این ۲۰۰۰۰ تومن چه کارا میتونستم بکنمو نکردم.

ای مگس عرصه ی سیمرغ نه جولانگه توست تا گندشون علی خدیور هستو فرزاد و مجی یه کمیم نوید!!!