هر نفسی که فرو می رود سموم بر حیات است و چون بر می اید رکوب است بر اشک کباب ؛پس در هر نفسی دو نکبت موجود است در ولایت این ولی و بر هر نکبتی لعنتی واجب

                        از دست زبان که براید                  کز عهده لعنش به دراید

                        اذا وقعت الواقعه     لیس لوقعتها کاذبه     خافضه رافعه

                        خلق همان به که زتقصیر وی    زورق سبزی به سرش اورد

                        ور نه سزاوار سخوفیتش         کس نتواند که به جای اورد

باران زحمت اشک اورش همه را رسیده،و خوان ذلت سیاه چاله اش بر همه جا کشیده.

پرده ناموس بندگان به خطایی معدوم دریده،و ظالم به جای مظلوم گزیده

                        ای رذیلی که از خزانه نفت     روس و لاتین وظیفه خور داری

                        چین را چگونه کنی محروم     تو که با دشمنان این نظر داری

فراش نماز جمعه را گفته ،تا فرش زمردی نگسترد،و دایه ابر اشک اور را فرموده تا

 چشم بنات و نبات را در مهد زمین به تراخم اورد.

درختان را به خلعت نوروزی قبای سبز ورق در بر نکردو انچه کردند به در کرد به زور

(ما را رم از ان شد که این مال رمضان شد اما مال هرکس محترم است و ما عاریه کنان  ذوقیم به افتخارو بالندگی).

دیری این می خواندم و کتابت می کردم به جد ،و هیچ ندانستمی از مغز غیر جلد

( هر که از در تصدیق وتسلیم در آید وی را از سه شربت یکی دهند:

یا شربتی از معرفت تا دل وی به حق زنده گردد

یا شرابی که جان از وجود او مست وسرگشته گردد

یا زهری که نفس اماره در زیر قهر او کشته گردد.)

به مهمانی طلاب نظامیه الفارغیه الاسلامیه که جمع آداب و فضل اصحاب بود، خوانده شدیم و خوانده شدیم بر خوان نعمت محمل مولتی میلیونر آقازادگان.

از اشربه و اطعمه، کم نبود هیچ، زیاده بود از همه،

شراب تمام و کباب و طعام حلال و حرام اگر جمع کردندی نرسیدی به گرد ره این سفره که پهن کردندی

کام به نیام الکن، بصر به سر هر چند اکحل ،گویا اکمه

و این بدان ؛که دیده ندانستم و حال می شنوی به وصف ؛

جمع بود ،سفید و سیاه و میانه از اکناف ،محرم و نامحرم و درهم اکتاف

سمع چون شمع آب شدنش تجربه می بود از نه خوش الحان نه بل الطاف، نه شایسته خطاب به القاب مطربانی چون علیشمس و ساسی مانکن و تهی و این قسم اشخاص.

بر خوشی و دور زمانا خوشی ،می گذشت تا که آن نجیب زن هیچ به تن بر آمده باسن درخشنده چون کفن، هر سه توامان گرفت به شربی و قربی یک شب.

شربتی نوشیده که ان شاءا... softdrink بوده باشد (دیده را لا اله الا الله، ندیده را دوباره همان لا اله الا الله)

تا که سرگشته و شیدا شود حاصل به او، که شد: البته به زیادت، دارلشفا بردند به علاجت، که میسر نشد سلامت و ناگزیر معده شستند به طهارت، زنده شد دل به معرفت و چشم به رویت، نه به وعده پیر طریقت به حق، به مسامحه به خلق.

جویای احوال گشتیم ؛طبیبان عرضه داشتند به تمام سرگشته گشته و این اوج عروج است، انالحق گفت هم اعتنا نکنید، مپندارید خروج است و آن سیاح بیدار طریق، آن غواص دریای حقیقت، عرفانش آلزایمر لقب نهند و  به علم طب وتصوف و شریعت ؛که تا آن زمان هیچ شیخی از تبار شیوخ الاقطاب به چنین لقب مزین نکرده بودند به معراج و العارفین و احوال الساجدین نظر کردیم غیر این مشهود نشدمان که او مبدا الکاشف عرفان آلزایمر ی است.

آن شرف اکابر و آن مشرف خاطر، آن غایت معرفت و نهایت حیرت، مبهوت به نظاره بود و همگان را جلوه حق می دید و آن شد که به همه می خندید.

بعضی به صفای ملاقات نمی پذیرفت و به اشارتی ظریف اشعاری کنایی می سرود که فلان شخص مورچه داره، به رهبری متوسل به استفهام از جمع می شد که کجا داره؟ جمع طلاب بی بصر چه گوید در تاثیر و اثر، مریدان که عاجز می دید می فرمود اینجا و اینجا و اونجاش داره و مکررا به وصل، کلام منقطع نمی کرد مگر در مزمت بی عاری و بی کاری، درویش را از کشکول و دریوزه منعی نمی خواند برین منوال وبدین مقال و به چنین قرار که وصفی و مدحی از مفاخری چون عمو سبزی فروش که شهیر عرفان عملی است و فقیه فهم نظری و صاحب کسب دنیوی چنان که ترب را به یک رب می فروختند و نعنا را تنها و قص علی هذا ...

و سه روز بدین منوال گذشت و سوم شب ،نوبت طعم شراب طهور، به سوم اثرش رسید.

چنان زهری حق به دست اجلش نوشاند که نفس اماره و لوامه و بود و نبود و سرخ و کبود و فی ها خالدونش را بکشت.

انا لله وانا الیه راجعون

نه خری آمد نه خری رفت، بله درست حدس زدید از تشییع جنازه مادر بزرگم می ایم

چه زنی چه شیر زنی چه..........

هرچه بگویم، چه بگویم؟ که خودش چه شیرین در فشانی می کرد، زبان حالش بود و ورد کلامش:

تشییع علوی تشییع رسم است و تشییع صفوی تشییع اسم.

تشییع علوی تشییع انسانیت است و تشییع صفوی تشییع قومیت.

باید بسرایم، مرثیه و ماتم عظمی را، که پنهان در قلب مجروح من است، چگونه به عالم بیان حاضر و عارض شوم مکنونات قلبی، که درنگی پیش خود به چشم خویشتن دید که جانش (چون فشنگی) می رود.

شعری خواهم سرود:

هر که آمد عمارتی نو ساخت                                 رفت و منزل به دیگری پرداخت

این شعر تمام فضای کوچک ذهن بزرگم را پوشانده به سیاهی الام، ولی فی الحال مجالی برای افکار پوچ و حزن و اندوه نیست، من به حب نسبیت با او و قومیت با او فراموش کنم نجات انسانیت میسر از او را؟

رسمش که دهشتی بود گذارم و اسمش که بی بی مشتی بود بردارم؟حاشا و کلا

طرح ضربتی اشتغال شپش های ساکن به اسفل سافلین جیبمان را با حفظ سمت به مشغله قاب بازی عمیلیاتی می کنیم می دانید که غدار زمانیست .

فرمودید مظنه خانه مرحومه مغفوره تازه در گذشته کذا چند است ؟

از او که می شود و از ان که نمی شود. تحول اقتصادی از امیر کبیر تا حالا معطل مانده، د تصویب کن؛ خراب شود مجلس، این خانه بر سر ملتش.

دیده بان حقوق بشر ایران را رصد می کند؟ همه جا را؟ بهارستان را هم؟ یعنی کامل می بیند؟ یکباره بگو هیچ راه ندارد و بریز اب پاکی را به دست و خلاص.

خدا رحمت کند لیاخوف روسی را، ببین دست محمد علی شاه چقدر باز بود بست به توپ این خانه فساد و تفرقه را، بعد نشست پشت قطار پیشرفت حالا نرو کی برو

به همین سادگی به همین خوشمز گی.

وقتی فیلم یعنی یک لشکر چهره و دیگر هیچ اما با صفی پیچ در پیچ، وقتی دوچرخه  یعنی هرگز در حمل و نقل، وقتی سازمان تربیت بدنی یعنی صد میلیارد و یک طلای المپیک، وقتی رکود مسکن یعنی دستاورد، وقتی صادرات ناموس و سرمایه یعنی گسترش همکاری با خلیج بعد از همیشه عرب، وقتی دکتر یعنی دکتر کردان ، وقتی اسطوره یعنی خداداد در کمیته انظباطی، وقتی نان و چای بی پنیر در پرواز چارتر یعنی هزینه کم در سفر های چند میلیاردی، و سالی را پر از دلایل برای شادی و حرکت در مسیر پیشرفت دیدن .

ضرورت اصلاح الگو ی نه تنها مصرف بلکه پشرفت را بیش از پیش احساس می کنیم.

که ما راه را عوضی نمی رویم بلکه عوضی راه می رویم. (این جمله از من نیست یکی گفت و رفت).

سلام به دوستان خوبم. از اونجایی که من تو زندگی شخصی و اجتماعیم معمولا چیزی از خودم نداشتمو بیشتر نگاه به دست اینو اون میکردم ببینم چی مده یا با چی میشه تو جمع بچه ها کلاس گذاشتو همشونو جمع کرد تا درباره چیز جدیدی که داری توضیح بدی میخوام یه خاطره براتون بنویسم.

چند وقتی بود که نقلو نبات مجالس گپ بچه های مایه دار دبیرستان اندیشه والکمن سونی بود. منم که مثل همیشه مجبور بودم تو اینجور گردهماییا یا سوت بزنم یا ناخونامو بجوم تصمیم گرفتم دیگه کم نیارمو با کارو تلاش پولامو جمع کنمو یه خوبشو بخرم تا از زیر اون همه فشار روحی و روانی بیرون بیام.

یه کم طول کشید ولی بالاخره خریدمش. حالا فقط باید بچه ها رو دور هم جمع میکردم تا نشونشون بدم. این کارم خیلی ساده نبود چون تقریبا همشون دانشگاه قبول شده بودنو هرکدوم تو یه شهر. یه جمعه ی وسط تعطیلات بین دو ترم چند تای رو که هنوز رابطه داشتیم پیدا کردمو قرار کوهنوردی گذاشتیم. یه نوارم (که نمیدونم بوریس ویلیس بود یاکریستف دیبرگر) از یه بچه ژیگولای محل گرفتم گذاشتم روشو به نزدیکیاشون که رسیدم هدفونارو کردم تو گوشمو صدارو تا آخر باز کردم. مغزم داشت میترکید ولی تحمل کردم. هد زنانو کله زنان با همشون روبوسی کردم بعدم یه جوری که توجه همه جلب بشه کاپشنمو زدم کنارو خاموشش کردم. ولی هیچکس هواسش به من نبود چون فرزاد و مثل همیشه به تبع اون مجتبی داشتن درباره خرید تازشون که بعدا فهمیدم ام پی فور اپل با سی گیگ حافظه (تقریبا ۶۰۰تا نوار کاست) بوده صحبت میکردن!! آروم سیستمو جمع کردم گذاشتم تو جیبم. همش خودخوری میکردم که وای من با این ۲۰۰۰۰ تومن چه کارا میتونستم بکنمو نکردم.

ای مگس عرصه ی سیمرغ نه جولانگه توست تا گندشون علی خدیور هستو فرزاد و مجی یه کمیم نوید!!!

کم کم چهارشنبه سوری داشت نزدیک می شد و اوج کارو کاسبی ما بود. روزی سه چهار تا باکس ترقه تو مدرسه میفروختم. سفارشای بزرگم (اونایی که تو سپر پیکان جا نمی شد) خارج از وقت اداری در منزل مشتری تحویل میدادم. یه روز احساس کردم داره گند کارا بالا میاد. بر خلاف میل باطنیم مجبور شدم یکی از بچه هارو قربانی کنم تا خودم در امان باشم. البته همچین بی گناهم نبود تو یکی از اردوهای برون مرزی چنتا ترقه از من دزدیده بود. نه بابا اشتباه نکنید بیچاره حمید رضا موسوی نبود که اون روی پلیدش یعنی خزوک لپو بود!

یه روز ساعت ۱۲فینال مسابقات فوتبال مدرسه بود. منم ۷-۸ تا ترقه گذاشتم تو یه بسته و نزدیکیای سوژه وایسادم. آقای ارواحیان داشت میومد طرف ما. تو یه لحظه یه ترقه انداختمو باقیشو پرت کردم جلوی حمید. نقشه عملی شد و به محض اینکه اون بسته رو برداشت ترقه ترکید. ارواحیان مثل ببر خفته مچ دست حمیدو گرفت. بقیه ماجرا رو میتونید حدس بزنید.

من ترقه میفروختم حمید بیچاره ام داشت تو دفتر ناظم جواب پس میداد!

آقای ارواحیان ناظم ما یه پیکان مدل ۴۹ داشت که با زحمت فراوون به دست آورده بود. بیچاره اگه می فهمید به طور ناخواسته وارد یه شبکه بزرگ توزیع مواد محترقه شده و سودیم نمیبره شاید ناراحت میشد.

داستان از این قرار بود که خونه ایشون از بد روزگار سر کوچه ما بود. آقای از همه جا بی خبر شبا ماشینشو در خونه پارک می کرد. منم با احتیاط ترقه هارو جاسازی میکردم تو سپرو یه کم چسبم برا محکم کاری می زدم روشون. صبح اون روزم محموله رو صحیح و سالم تو مدرسه تحویل می گرفتم. با این کار هم با خیال راحت کاسبی میکردم هم اگه بهم چپ نگاه می کرد یه تماس با پلیس ۱۱۰ (که اون موقع ها تازه شروع به کار کرده بودو ۱۰۷تا بیشتر نبود) و خبر اینکه ناظم مدرسه ما ترقه میفروشه!   

(منتظر خاطرات بعدی من باشید)

چند راهی برا کسب درآمد داشتم که همشون یا اولش یا آخرش به دزدی ختم می شد. اگرم می خواستم این کارو بکنم نمیشد چون محیط اطراف دبیرستان منطقه ۱ آموزش و پرورش اراذل و اوباشی بود که خلاف کوچیکشون قتل و آدمکشی بود. خیلی هنر می کردم کلاه خودمو دو دستی می گرفتم. پس بر خلاف میل باطنیم از دزدی به طور موقت صرف نظر کردم.

روزها می گذشت وهر روز بدتر از روز قبل تا اینکه دیدن کارای یکی از بچه ها که اهل یکی از چاله های اطراف استان فارس بود منو به انجام کارای فصلی ترغیب کرد.

من کارمو با فروش طرقه شروع کردم. علاوه بر اینکه درآمدش خوب بود منو با مبانی اولیه جاسازیم آشنا کرد. پشت آب سردکن. تو سپر پیکان معاون مدرسه و یه چند جای دیگه که گفتنش رو کردن فوت کوزه گریه. آب سرد کن که هیچی ولی سپر ماشین داستان داره . . .

(ادامه دارد)  

سلام بر برو بچ گل

من علی افریم در ۴سالگی متولد شدم. تا به خودم اومدم با یه گذشته موهوم خودمو تو دبیرستان اندیشه دیدم. دبیرستانی که قبل از قبولی من برا خودش کبکبه و دبدبه ای داشت.

هییچوقت تو زندگیم یه دوست صمیمی نداشتم. چون افراد دوروبرم بسته به ضربب هوشیشون دیر یا زود به نیت شوم من برای دوستی پی می بردن. آخه چیکار کنم دست خودم نبود آدمارو نسبت به مایه داریشون اسکناسای ۱۰۰تومنی و ۲۰۰تومنی میدیدم. البته یه ۵۰۰تومنیم بود که اسمش علی خدیور بود  که از گفتن اسمش به دلایل امنیتی معذورم.

خلاصه بگم چند باری ساندویچامو خرید. پول خوبیم میداد. خدا خیرش بده.

اما با چندرقار خرج خودمم در نمیومد تا برسه به خونواده...

(ادامه دارد)

اگر تا به حال سعی کرده اید که به این سوال بنیادی پاسخ قابل قبولی بدهید ... باید عرض کنم که بیهوده غذای میل شده را تلف نکنید ! چون خود ما هم در این توهم مبهم غرق شده ایم که فلسفه انتخاب این گلواژه به عنوان عنوانبخش این وبلاگ چیست؟‌‌‌

۱ـ نخست بر این گمان بودیم که از انجا که ما در دبیرستان نمونه دولتی اندیشه تحصیل کردیم این عنوان انتخاب شده اما اندکی بعد متوجه شدیم که...

اولا: دبیرستان اندیشه به همان مخروبگی چند و چندین سال پیش است!«نوئیتی در کار نیست!»

ثانیا: ما هم که اندیشه ای بودیم هیچ تغییری هر چند جزئی نداشتیم و همان « گلهای بی لامی» هستیم که بودیم!«همچنان چیزی نو نشده!»

۲ـ حدس بعدی بر این اساس شکل گرفت که شاید وبلاگ ما اندیشه ای نو و نوین را ارائه می کند که به دلیل اگاهی و شناخت ناتوانی خود هیچکدام حتی جرات بیان انرا هم پیدا نکردیم و در همان نطفه خفه شد.

۳ـ اخرین گمان بر این اساس شکل گرفت شاید خود ایجاد این وبلاگ اندیشه ای نو باشد اما با انداختن نگاهی هر چند لحظه ای به بلاگهای دیگر باز با پارادوکس در وجود واژهء نو در نام وبلاگمان برخوردیم...

به امید حق و با هم فکری اعضای تیزبین و اینده نگر اندیشه ای نو در اینده ای نزدیک... تلاش بیهوده دیگری در جهت کشف این معمای پیجیده خواهیم داشت ... و با فرض محال کشف این حقیقت پنهان دست به گزافه گوئی دیگری خواهیم زد...

ارادتمند شما...

فاضل خیاطیان