فس فس نه از فس که بسی هجو و رذیل است؛ ندایی که شریف است و ظریف است ؛که هر گرم به سردی بنشیند بر خاسته صوتی چو از این دست ، لحنی که نه حال است و نه قال است و میانست.

مبهوت و چه مسکوت، زان پس همه جمعیم و نشسته به سر جای خود و حیران اطوار خود و سرگشته کار خود و مایع به انبان خودیم.

تا چرخ زند به سیب گردون و ان خفته کرمش به درون و از پیچش و گیجش بیفتد به برون و ما هم نگران منتظر طالب خویشیم.

تا کی رسد و؟ پتک بر سزند و؟ دست به گردن کشد و؟ شرب دایم کند و هویت از من برد و

نوای عارقی از دل چو سر داد        کما فی السابقم بر جای بنهاد

کهی که شد درشتی ریزو ریزی چو ریزک،  مبارز خس شد و ازاده خاشاک ، چه بس بطری بر این راوی ملیجک

القصه ؛کت بسته و دل خسته و تن شسته و شیره جان رسته ،

اینبار به جایی نه که معمول و نه معلوم و نه مفهوم ؛به درک من عاجز و نه مفعول که فاعل؛ من باقر، نه باقر به علوم نه نجوم و

راهش که ظلوم است       مفعول که مظلوم است   هل دهنده معلوم است    ان قاضی معروف است 

ان رونده بی کس و تنها ،ان الت بی گناه دیروز ،ان رانده ز درگاه ،ان مسقط در چاه

ان شیشه نوشابه ساده،      فارغ ز همه هم نر و ماده

منم بلور پاکم، از تبار خاکم، همان خاک که خس شد، همان خاک که کس شد، همان کس که نماند به که ؛ریز و درشتش و اگر مغموم و مظلوم به در شد

بدان شیشه نبودم و نمانم    نماند زپدر هیچ نشانم  که اینبار با شکسته جانم     بر مقعد چون تو روانم .

هر نفسی که فرو می رود سموم بر حیات است و چون بر می اید رکوب است بر اشک کباب ؛پس در هر نفسی دو نکبت موجود است در ولایت این ولی و بر هر نکبتی لعنتی واجب

                        از دست زبان که براید                  کز عهده لعنش به دراید

                        اذا وقعت الواقعه     لیس لوقعتها کاذبه     خافضه رافعه

                        خلق همان به که زتقصیر وی    زورق سبزی به سرش اورد

                        ور نه سزاوار سخوفیتش         کس نتواند که به جای اورد

باران زحمت اشک اورش همه را رسیده،و خوان ذلت سیاه چاله اش بر همه جا کشیده.

پرده ناموس بندگان به خطایی معدوم دریده،و ظالم به جای مظلوم گزیده

                        ای رذیلی که از خزانه نفت     روس و لاتین وظیفه خور داری

                        چین را چگونه کنی محروم     تو که با دشمنان این نظر داری

فراش نماز جمعه را گفته ،تا فرش زمردی نگسترد،و دایه ابر اشک اور را فرموده تا

 چشم بنات و نبات را در مهد زمین به تراخم اورد.

درختان را به خلعت نوروزی قبای سبز ورق در بر نکردو انچه کردند به در کرد به زور

Ahmadinejad is not My Elected President!

(ما را رم از ان شد که این مال رمضان شد اما مال هرکس محترم است و ما عاریه کنان  ذوقیم به افتخارو بالندگی).

از او که می شود و از ان که نمی شود. تحول اقتصادی از امیر کبیر تا حالا معطل مانده، د تصویب کن؛ خراب شود مجلس، این خانه بر سر ملتش.

دیده بان حقوق بشر ایران را رصد می کند؟ همه جا را؟ بهارستان را هم؟ یعنی کامل می بیند؟ یکباره بگو هیچ راه ندارد و بریز اب پاکی را به دست و خلاص.

خدا رحمت کند لیاخوف روسی را، ببین دست محمد علی شاه چقدر باز بود بست به توپ این خانه فساد و تفرقه را، بعد نشست پشت قطار پیشرفت حالا نرو کی برو

به همین سادگی به همین خوشمز گی.

وقتی فیلم یعنی یک لشکر چهره و دیگر هیچ اما با صفی پیچ در پیچ، وقتی دوچرخه  یعنی هرگز در حمل و نقل، وقتی سازمان تربیت بدنی یعنی صد میلیارد و یک طلای المپیک، وقتی رکود مسکن یعنی دستاورد، وقتی صادرات ناموس و سرمایه یعنی گسترش همکاری با خلیج بعد از همیشه عرب، وقتی دکتر یعنی دکتر کردان ، وقتی اسطوره یعنی خداداد در کمیته انظباطی، وقتی نان و چای بی پنیر در پرواز چارتر یعنی هزینه کم در سفر های چند میلیاردی، و سالی را پر از دلایل برای شادی و حرکت در مسیر پیشرفت دیدن .

ضرورت اصلاح الگو ی نه تنها مصرف بلکه پشرفت را بیش از پیش احساس می کنیم.

که ما راه را عوضی نمی رویم بلکه عوضی راه می رویم. (این جمله از من نیست یکی گفت و رفت).

دولت مردمی خدمتگذار عدالت محور مهر پرور متواضع فروتن خاکی، خاکی اینبار نه مستقیما بلکه توامان با سیب زمینی به سر ملت کرد.

ملت غیور اگاه فهیم و همیشه در صحنه سر را به جلو برده کمی گردن را خم کرده تا قطار پیشرفت کذا به سرعت بگذرد از روی گردنشان ان شاا....  وحماسه ای دیگر بر لوح زرین افتخارات این مرز و بوم رقم بخورد (یعنی حذف اکثریت کاملا تعطیل جامعه).

وای کاش روزی در جهت تسریع حرکت این مرکب فوق صوت، صدای ترکیدن سر اقلیت روشن را هم می شنیدیم در گذار عبور مسیر ریلش از گردنشان...

(در شیراز و برخی روستاهای اطراف دولت اقدام به سیب زمینی پراکنی کرد این هدیه کاملا مناسب شب عید به قراری کیلویی یک رای به فروش رسید تا ملت حالا دیگر با امید ؛ {نه والله ،ان ماهواره لعنتی رو نمی گم} بی هیچ دغدغه ای با سیب زمینی از مهمانان نوروزی خود پذیرایی کنند) .

در پی جشن و سرور و پایکوبی خود جوش و مردمی من هم به سیل خروشان هم وطنان کثیرم پیوستم و در میان هل هله و غریو شادی میلیون ها نفر نجوای خرد شدن برگ های پاییزی را به زیر مصداق تبرجم (پوتین) می شنیدم .

و با سوالاتی که در مخیله می گذشت همسفر شدم:

۱. مختصات نقطه وقوع سر ایران چیست؟ (یا به عبارت ۱۰۷ فهمش سرش کجاش است؟)

۲. چه مواردی باعث بلندی آن می شود؟ (یا به عبارت ۱۰۷ فهمش چه چیز هایی موجبات حرکت رشد گونهُ سرش می شود؟)

۳. چقدر جهش لازم است تا سر را برای موصوف صفت بلند شایسته بدانیم؟

(یا به عبارت ۱۰۷ فهمش چقدری بلند شود می گوییم بلند شده؟)

۴. این بلند شدن سر را فقط رییس جمهور می فهمد یا همه حاضران در ایران متوجه خواهند شد؟ (یا به عبارت ۱۰۷ فهمش اگر سر ایران است پس همه ایران بلند شدنش را حس می کند اگر فقط آقای رییس جمهور می فهمد پس سر خودش بلند شده که بدا به حالمان تا کوتاه شود دوباره)

۵. البرادعی چه رابطه ای با بلند شدن سر ها می تواند داشته باشد؟ (یا به عبارت ۱۰۷ فهمش چطور سر کل ایران بلند شده که ما خودمان نفهمیدیم اما البرادعی از آن سر دنیا گزارش بلند شدن سر ما را می دهد؟)

۶. سر با زیر سر چقدر فاصله دارد؟ (یا به عبارت ۱۰۷ فهمش چطور یک گزارش هم می گوید سرش بلند شده هم می گوید زیر سرش بلند شده؟)

نکته !!٬٫¤٪×،*()ـ+"!

 گزارش را از بالا به پایین که بخوانیم زیر سرش بلند شده که دنیا برایمان این گونه می خواند (دنیا منهای کاسترو و چاوز و ارتگا)

همان گزارش را از پاین به بالا بخوانیم خود سرش بلند شده که دولت فخیمه عدالت محور برایمان می خواند.