فس فس نه از فس که بسی هجو و رذیل است؛ ندایی که شریف است و ظریف است ؛که هر گرم به سردی بنشیند بر خاسته صوتی چو از این دست ، لحنی که نه حال است و نه قال است و میانست.

مبهوت و چه مسکوت، زان پس همه جمعیم و نشسته به سر جای خود و حیران اطوار خود و سرگشته کار خود و مایع به انبان خودیم.

تا چرخ زند به سیب گردون و ان خفته کرمش به درون و از پیچش و گیجش بیفتد به برون و ما هم نگران منتظر طالب خویشیم.

تا کی رسد و؟ پتک بر سزند و؟ دست به گردن کشد و؟ شرب دایم کند و هویت از من برد و

نوای عارقی از دل چو سر داد        کما فی السابقم بر جای بنهاد

کهی که شد درشتی ریزو ریزی چو ریزک،  مبارز خس شد و ازاده خاشاک ، چه بس بطری بر این راوی ملیجک

القصه ؛کت بسته و دل خسته و تن شسته و شیره جان رسته ،

اینبار به جایی نه که معمول و نه معلوم و نه مفهوم ؛به درک من عاجز و نه مفعول که فاعل؛ من باقر، نه باقر به علوم نه نجوم و

راهش که ظلوم است       مفعول که مظلوم است   هل دهنده معلوم است    ان قاضی معروف است 

ان رونده بی کس و تنها ،ان الت بی گناه دیروز ،ان رانده ز درگاه ،ان مسقط در چاه

ان شیشه نوشابه ساده،      فارغ ز همه هم نر و ماده

منم بلور پاکم، از تبار خاکم، همان خاک که خس شد، همان خاک که کس شد، همان کس که نماند به که ؛ریز و درشتش و اگر مغموم و مظلوم به در شد

بدان شیشه نبودم و نمانم    نماند زپدر هیچ نشانم  که اینبار با شکسته جانم     بر مقعد چون تو روانم .