خیال کردین فقط توی ایران سانسور هست؟ نه خیر جانم اون ور آب هم سانسور هست اما به شکلی متفاوت. حتما همه شما به سایت محبوب اشتراک ویدئو ها یعنی YouTube سر زدین. در روزهای ابتدایی که این سرویس راه اندازی شده بود همه به به و چه چه می کردن تا اینکه زمان گذشت و صدای خیلی ها از جمله تولید کنندگان آثار صوتی و تصویری و در یک کلام مالکان آثار مشمول حقوق کپی رایت در اومد. این شد که دست اندرکاران سایت YouTube تصمیم گرفتن که با به اشتراک گذاشتن ویدئوهایی که مشمول قوانین کپی رایت هست مبارزه کنند و مانع این امر بشن. بدین ترتیب YouTube به محض مشاهده نقض حقوق مولفین از جانب کاربران سایت اقدام به حذف ویدئو های درج شده می کنه.

خب تا اینجای کار که چیزه مهمی نبود. قسمت جالب قضیه اینجاست که سایتی اخیرا به نام  YouTomb توسط برو بکس دانشگاه MIT آمریکا راه اندازی شده که لیستی از این ویدئوهای حذف شده به همراه توضیحی مختصر از جانب شخص منتشر کننده در دفاع از عملش تهیه و یا توضیحی الحاقی از جانب اداره کنندگان سایت نگهداری میشه. البته باید گفت که تنها عکس و یه توضیح از ویدئوها قابل دسترسی هست و مشاهده ویدئو حذف شده امکان پذیر نیست. بدین ترتیب قبرستونی ( یا به تعبیری آرامگاه) از ویدئو های ممنوعه تولید میشه که هر چی بزرگتر و بالا و بلند تر باشه صاحبانش آثار رو خوشحال تر خواهد کرد. صاحبانی همچون کمپانی برادران وارنر و …

این ابزار یک ویرایشگر مطلوب و در عین حال کارا در اختیار کاربران قرار می ده تا اون ها به راحتی به تولید فونت های خودشون از نوع TrueType بپردازن و در صورتی هم که مایل بودن اون رو با سایرین به اشتراک با مجوز Creative Common بگذارن و اون رو در گالری ویژه ای که برای این کار تدارک دیده شده قرار بدن. برای نشر هرچه بیشتر این سرویس و محبوب تر شدنش ، توسعه دهندگان اون ابزارکی ( Widget ) رو تدارک دیدن تا افراد به آسانی بتونن ساخته هاشون رو در وبلاگ ها و سایت هاشون در معرض دید عموم قرار بدن.

تنها لازمه استفاده از این سرویس ایجاد یک حساب کاربری رایگان هست که تنها یک دقیقه وقت نیاز داره. من که از کار با این ابزار لذت بردم و البته یه چیزایی هم ساختم که روم نشد اون ها رو به اشتراک بذارم.

برای رفتن به سایت FontStruct کلیک کنید.

این جمله ای هست که ممکن هست خیلی از آزاد کار ها از جمله خود من بارها به زبون آورده باشن. به دلیل حاشیه امنیت پایینی که بعضی اوقات از لحاظ داشتن مشتری و درآمد زایی گریبان آزاد کار ها رو می گیره، همیشه ترسی توی دل اونها هست که مبادا سفارش کاری جدیدی از جانب مشتری سر نرسه و با مشکلات مالی مواجه بشم. در واقع اکثر آزاد کارها برخلاف مدل های سنتی که در اون افراد از حقوق و مزایای ثابتی برخوردار هستند، نمی تونن اطمینان خاطری بابت کسب در آمد داشته باشن که همین امر برای اون ها استرس زا میشه و باعث میشه که همیشه تشنه دریافت سفارشی جدید باشن. همه آزاد کارها روزهایی رو تجربه کردن که هیچ سفارش قابل توجهی دریافت نکردن و در حسرتش موندن و پیش خودشون روزهای پررونقی رو تجسم کردن. اما دیری نمیگذره که یه دفعه سیل سفارشات از این ور و اون ور سرازیر میشه و آزادکار رو بر سر چند راهی قرار میده. خاطره تلخ گذشته و ترس از آینده باعث میشه که آزاد کار چند سفارش کار رو با هم قبول کنه و فشار مضاعفی رو بر دوش خودش چه از لحاظ روحی و چه از لحاظ جسمی تحمیل کنه که خود من بارها برام این حالت پیش اومده. البته چنین عواملی نباید باعث بشه که روحیه آزاد کاری از بین بره. چرا نقاط قوت بسیاری هم در این حوضه نهفته هست که به مرور اون ها رو هم مطرح خواهم کرد.

داستان امروز کامیک استریپ ما هم درباره همین موضوع هست و قصد داره تا پریشان حالی آزادکارها رو در چنین حالاتی به تصویر بکشه. همون طور که مشخص هست در تصویر ابتدایی یک آزاد کار رو می بینیم که در حال گلایه کردن از شرایط هست و میگه “من دیگه نمیتونم پروژه های بیشتری رو قبول کنم. داغون شدم” . در قسمت بعدی دختری که مخاطب اون هست به اون متذکر میشه که ” تو قبلا هم این حرف رو زدی” و با کنایه ازش می پرسه که “امروز چند تا کار جدید گرفتی؟”

در نهایت در بخش آخر فرد آزاد کار با بی حوصلگی و خستگی میگه ” امروز سه تا کار جدید گرفتم، اما بعد از این قول میدم که دیگه کار جدیدی رو قبول نکنم” . این گفته که برای دختره تکراری و نخ نما شده اون ( دختره ) رو مجبور میکنه تا از سر دلسوزی هم که شده به آزاد کار بگه که “مجبورت میکنم کمی استراحت کنی…”

کم کم چهارشنبه سوری داشت نزدیک می شد و اوج کارو کاسبی ما بود. روزی سه چهار تا باکس ترقه تو مدرسه میفروختم. سفارشای بزرگم (اونایی که تو سپر پیکان جا نمی شد) خارج از وقت اداری در منزل مشتری تحویل میدادم. یه روز احساس کردم داره گند کارا بالا میاد. بر خلاف میل باطنیم مجبور شدم یکی از بچه هارو قربانی کنم تا خودم در امان باشم. البته همچین بی گناهم نبود تو یکی از اردوهای برون مرزی چنتا ترقه از من دزدیده بود. نه بابا اشتباه نکنید بیچاره حمید رضا موسوی نبود که اون روی پلیدش یعنی خزوک لپو بود!

یه روز ساعت ۱۲فینال مسابقات فوتبال مدرسه بود. منم ۷-۸ تا ترقه گذاشتم تو یه بسته و نزدیکیای سوژه وایسادم. آقای ارواحیان داشت میومد طرف ما. تو یه لحظه یه ترقه انداختمو باقیشو پرت کردم جلوی حمید. نقشه عملی شد و به محض اینکه اون بسته رو برداشت ترقه ترکید. ارواحیان مثل ببر خفته مچ دست حمیدو گرفت. بقیه ماجرا رو میتونید حدس بزنید.

من ترقه میفروختم حمید بیچاره ام داشت تو دفتر ناظم جواب پس میداد!