|
روزگاری است کسب از رونق افتاده و کار به تعطیل کشانده نه دستی به گردن حلقه می شد و نه لمسی از لبی اکنده می شد، همه را خرد بکردند و به اتش در فکندند و من سیال به ترفند، مجذب چو اوند، بر نیزه نشانده ،زان پس زعطش سرخ تنم را بر اب تپانده؛ فس فس نه از فس که بسی هجو و رذیل است؛ ندایی که شریف است و ظریف است ؛که هر گرم به سردی بنشیند بر خاسته صوتی چو از این دست ، لحنی که نه حال است و نه قال است و میانست. مبهوت و چه مسکوت، زان پس همه جمعیم و نشسته به سر جای خود و حیران اطوار خود و سرگشته کار خود و مایع به انبان خودیم. تا چرخ زند به سیب گردون و ان خفته کرمش به درون و از پیچش و گیجش بیفتد به برون و ما هم نگران منتظر طالب خویشیم. تا کی رسد و؟ پتک بر سزند و؟ دست به گردن کشد و؟ شرب دایم کند و هویت از من برد و نوای عارقی از دل چو سر داد کما فی السابقم بر جای بنهاد کهی که شد درشتی ریزو ریزی چو ریزک، مبارز خس شد و ازاده خاشاک ، چه بس بطری بر این راوی ملیجک القصه ؛کت بسته و دل خسته و تن شسته و شیره جان رسته ، اینبار به جایی نه که معمول و نه معلوم و نه مفهوم ؛به درک من عاجز و نه مفعول که فاعل؛ من باقر، نه باقر به علوم نه نجوم و راهش که ظلوم است مفعول که مظلوم است هل دهنده معلوم است ان قاضی معروف است ان رونده بی کس و تنها ،ان الت بی گناه دیروز ،ان رانده ز درگاه ،ان مسقط در چاه ان شیشه نوشابه ساده، فارغ ز همه هم نر و ماده منم بلور پاکم، از تبار خاکم، همان خاک که خس شد، همان خاک که کس شد، همان کس که نماند به که ؛ریز و درشتش و اگر مغموم و مظلوم به در شد بدان شیشه نبودم و نمانم نماند زپدر هیچ نشانم که اینبار با شکسته جانم بر مقعد چون تو روانم .
|
